Όλοι γνωρίζουν τον Τσάρλι Τσάπλιν, το όνομα του καλλιτέχνη Σαρλότ, και το πραγματικό του όνομα Σαρλ Σπένσερ Τσάπλιν. Γεννήθηκε στην Αγγλία του Λονδίνου στις 16 Απριλίου 1889 και πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1977 στην Ελβετία.. Ο Τσάρλι Τσάπλιν γεννήθηκε σε μια φτωχή γειτονιά του Λονδίνου και και οι δύο γονείς του ήταν καλλιτέχνες του καμπαρέ. Ο πατέρας του Τσάρλι Τσάπλιν είχε πολλά παιδιά εκτός γάμου, γεγονός που οδήγησε στη διάλυση του ζευγαριού και τον πατέρα του να εγκαταλείψει το σπίτι της οικογένειας.
Είναι η αρχή των κακουχιών για αυτή την οικογένεια. Η δυστυχία εγκαταστάθηκε στη ζωή τους και η παραμονή σε ένα ορφανοτροφείο ήταν μέρος της παιδικής ηλικίας του Τσάπλιν. Ήταν παιδί θαύμα και μεταξύ 9 και 12 ετών ξεκίνησε την καριέρα του στον θίασο των «Οκτώ παλικάρια του Λανκασάιρ», που θα σήμανε την αρχή της καλλιτεχνικής του ζωής. Το 1903 απέκτησε συμβόλαιο στο θέατρο και στη συνέχεια το 1908 προσλήφθηκε στον θίασο που ονομαζόταν “Φρεντ Κάρνο”, εδραιώνοντας την καριέρα του στον κόσμο της διασκέδασης.
Το άλμα στον κινηματογράφο στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας με αυτόν τον θίασο στην Αμερική, προσφέρθηκε στον Τσάπλιν μια ευκαιρία στον κινηματογράφο και έτσι ξεκίνησε την καριέρα του στον αναδυόμενο αμερικανικό κινηματογράφο. Ωστόσο, Δεν του άρεσαν τα γρήγορα και κακώς συντηρημένα γυρίσματα της εποχής, γι’ αυτό αποφάσισε να δημιουργήσει έναν μοναδικό χαρακτήρα: τον Charlot, ένας αλήτης με καλούς τρόπους και μια φιλικότητα που διέψευσε την ατημέλητη εμφάνισή του. Ήταν μέσω αυτού του χαρακτήρα που ο Τσάπλιν άρχισε να δείχνει την κωμική του ικανότητα και να αιχμαλωτίζει το κοινό από την πρώτη του εμφάνιση στην οθόνη.
Η επιτυχία ήρθε γρήγορα και ο χαρακτήρας του Σαρλό έγινε σύμβολο του βωβού κινηματογράφου. Αμέσως μετά, ο Τσάπλιν δεν έπαιζε μόνο ηθοποιός, αλλά και σκηνοθέτησε, έγραφε και συνέθετε ακόμη και τη μουσική για τις ταινίες του, επιδεικνύοντας ένα πολύπλευρο ταλέντο που τον έκανε μια από τις πιο εξέχουσες φιγούρες του κινηματογράφου. Ωστόσο, η καριέρα του δεν ήταν χωρίς διαμάχες, γιατί λόγω των ταινιών του που κριτικάρουν την κοινωνία και τις πολιτικές του απόψεις, κέρδισε πολλούς εχθρούς σε συντηρητικούς κύκλους στις Ηνωμένες Πολιτείες, που σημάδεψαν ένα περίπλοκο στάδιο στη ζωή του.
Ο Τσάπλιν παντρεύτηκε τέσσερις φορές, όλες με γυναίκες αρκετά μικρότερες από αυτόν. Η προσωπική του ζωή αποτέλεσε αντικείμενο μεγάλης προσοχής των μέσων ενημέρωσης, ειδικά λόγω σκανδάλων και πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Οι πρώτες ταινίες και η εξέλιξη του Σάρλοτ
Ο εμβληματικός χαρακτήρας Σάρλοτ έκανε το ντεμπούτο του το 1914 στην ταινία «Ασφυκτικοί αγώνες». Αλλά ήταν με την άφιξη του “Ο αλήτης” ότι Τσάπλιν ολοκλήρωσε την τελειοποίηση του χαρακτήρα, δίνοντάς του έναν τέλειο συνδυασμό χιούμορ και συναισθηματισμού. Οι ταινίες του Τσάπλιν με Σάρλοτ ως πρωταγωνιστής έγιναν σύντομα παγκόσμια φαινόμενα, με τίτλους όπως “Ο χρυσός πυρετός” (1925) “Φώτα της πόλης” (1931), και “Σύγχρονη Εποχή” (1936) που σηματοδοτεί ορόσημα στην ιστορία του κινηματογράφου. Αυτές οι ταινίες, εκτός από την άψογη σωματική κωμωδία τους και τον χειρισμό τους χονδροειδής, περιλάμβανε ισχυρά μηνύματα για τις αδικίες του σύγχρονου κόσμου, τις κοινωνικές συγκρούσεις και τον αγώνα των πιο μειονεκτούντων.
Ο Τσάπλιν αρνιόταν να χρησιμοποιήσει τον ήχο στον κινηματογράφο για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς θεωρούσε ότι το βουβό του ύφος είχε επαρκή εκφραστική δύναμη. Ωστόσο, με την έλευση του ήχου, ο Τσάπλιν αποφάσισε να εξερευνήσει νέο έδαφος. Η πρώτη του ομιλούσα ταινία, “Ο μεγάλος δικτάτορας” (1940), ήταν μια σφοδρή κριτική στα φασιστικά καθεστώτα της εποχής, και συγκεκριμένα μια άμεση παρωδία του Αδόλφου Χίτλερ. Αυτή η ταινία, εκτός από το ότι απέδειξε την ικανότητα του Τσάπλιν να μεταμορφώνεται με την εποχή, ήταν μια γενναία πράξη πολιτικής καταγγελίας σε μια λεπτή στιγμή της ιστορίας.
Η εξορία και η ζωή του στην Ελβετία
Παρά τις κινηματογραφικές του επιτυχίες, η ζωή του CΟ Χάπλιν δεν ήταν χωρίς διαμάχες. Το 1952, αντιμέτωπος με αυξανόμενη πίεση από Μακαρθισμός και την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων της Βουλής, ο Τσάπλιν έφυγε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, για να μην επιστρέψει ποτέ. Εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής του με τη σύζυγό του Oona O’Neill και τα παιδιά τους. Παρά τις πολιτικές διώξεις, ο Τσάπλιν δεν σταμάτησε ποτέ να δημιουργεί τέχνη και συνέχισε να σκηνοθετεί μερικές διάσημες ταινίες κατά τη διάρκεια της εξορίας του, όπως π.χ. “Ένας βασιλιάς στη Νέα Υόρκη” (1957) και «Η Κόμισσα από το Χονγκ Κονγκ» (1967).
Ο Τσάπλιν βραβεύτηκε το 1972 με α τιμητικό βραβείο Όσκαρ για την προσφορά του στον κινηματογράφο. Σε μια συγκινητική τελετή, δέχτηκε χειροκροτήματα που κράτησαν 12 λεπτά, τη μεγαλύτερη στην ιστορία των βραβείων. Πέθανε τα Χριστούγεννα του 1977 στην κατοικία του στο Vevey της Ελβετίας, αφήνοντας πίσω του μια ασύγκριτη κινηματογραφική κληρονομιά, τόσο για την ποσότητα όσο και για την ποιότητα των έργων του.
Σήμερα, ο Τσάρλι Τσάπλιν μνημονεύεται ως μια από τις μεγάλες ιδιοφυΐες της έβδομης τέχνης, ένας πρωτοπόρος που μεταμόρφωσε την κινηματογραφική βιομηχανία και δημιούργησε έναν χαρακτήρα του οποίου η πολιτιστική επίδραση διαρκεί μέχρι σήμερα.