Όταν μιλάμε για την ιστορία της Ισπανίας, είναι σύνηθες να συναντάμε ένα τείχος σιωπής ή, ακόμα χειρότερα, ένα συνονθύλευμα ανακριβών γεγονότων. Το έργο Λιμνοθάλασσες και ομίχλη Ερευνά ακριβώς αυτό το κενό, αμφισβητώντας κατά πόσον τα γεγονότα του 1936 εξακολουθούν να έχουν κάποιο βάρος στις ζωές όσων μόλις αρχίζουν να ζουν σήμερα. Είναι ένα έργο που δεν επιδιώκει να διδάξει μαθήματα, αλλά μάλλον να ανοίξει ένα απαραίτητο κουτί με σκουλήκια σχετικά με το πώς το παρελθόν διαμορφώνει το παρόν μας.
Αυτή η παραγωγή δεν είναι απλώς ένα οποιοδήποτε έργο, αλλά το αποτέλεσμα ενός εις βάθος ερευνητική διαδικασία που συνδυάζει τη μυθοπλασία με την πραγματικότητα. Μέσα από διαλόγους και στοχασμούς, διερωτάται αν είναι δυνατόν να σβηστεί το παρελθόν ή αν, αντίθετα, τα κενά πληροφόρησης που υπάρχουν μεταξύ των σημερινών νέων αποτελούν αντανάκλαση μιας κοινωνίας που ακόμα δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει τις πληγές της.
Ένα έργο με ευρωπαϊκές ρίζες και παγκόσμια συνεργασία
Η γένεση αυτής της ιστορίας βρίσκεται στη Γερμανία, συγκεκριμένα στο Schaubühne, χάρη στην ώθηση του Γερμανικό Ίδρυμα EVZΑυτή η οντότητα ειδικεύεται στη μελέτη των Ο αντίκτυπος του Ναζισμού και η ιστορική μνήμη στην Ευρώπη, γεγονός που επέτρεψε στο έργο να αποκτήσει διεθνή διάσταση. Έτσι, ενώ στην Ισπανία γινόταν δουλειά με τον LaJoven, δημιουργούνταν παράλληλες παραγωγές στο Βερολίνο και τη Θεσσαλονίκη που εξερευνούσαν την καταστροφή του πολέμου στην Ουκρανία και την Ελλάδα.
Ο κεντρικός στόχος ήταν η αξιοποίηση του θεάτρου ως εργαλείο αντίστασης και συνεργασία. Δεν επρόκειτο απλώς για το ανέβασμα ενός θεατρικού έργου, αλλά για τη δημιουργία μιας γέφυρας μεταξύ διαφορετικών εθνών που έχουν υποστεί βαρβαρότητα. Στην ισπανική περίπτωση, η εταιρεία LaJoven ήταν υπεύθυνη για την υλοποίηση αυτών των ιδεών για να συνδεθεί με τους ντόπιους νέους, επιδιώκοντας να διασφαλίσει ότι η ιστορική μνήμη δεν θα θεωρείται πολιτικό εργαλείο, αλλά ως άσκηση της ιθαγένειας.
Η κατασκευή της αφήγησης: μεταξύ εργαστηρίων και μαρτυριών
Ο θεατρικός συγγραφέας Πάκο Γκάμεζ δεν έγραψε το κείμενο σε γραφείο. Βγήκε στους δρόμους. [Το κείμενο] εκτελέστηκε. εργαστήρια σε εκπαιδευτικά κέντρα, όπως το Ινστιτούτο Ramiro Maeztu ή κέντρα στη Χιχόν, όπου οι νέοι όχι μόνο συνέβαλαν με τις ερωτήσεις τους αλλά έγραψαν και τους δικούς τους μονολόγους. Αυτή η μεθοδολογία έσπασε την προκατάληψη ότι οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για την ιστορία. Αντιθέτως, αποκάλυψε μια γενιά με εκπληκτική γεωπολιτική επίγνωση και μια πραγματική δίψα για απαντήσεις.
Για να διασφαλιστεί ότι η εργασία παρείχε μια ολοκληρωμένη εικόνα, συμβουλεύτηκαν πρωτογενείς πηγές. Διεξήχθησαν συνεντεύξεις με άτομα που έζησαν τη σύγκρουση, όπως η μητέρα του David Peralto, η οποία ήταν… κορίτσι της ΔημοκρατίαςΚαι ζητήθηκε η γνώμη ιστορικών για την αποφυγή αναχρονισμών. Με αυτόν τον τρόπο, οι χαρακτήρες έγιναν σύνθετοι και ρεαλιστικοί, συμπεριλαμβάνοντας ποικίλες οπτικές γωνίες όπως αυτή του Αφρικανική Φρουράενσωματώνοντας έτσι το επιρροή του αφρικανικού πολιτισμού και το ζήτημα της μετανάστευσης στην πλοκή.
Καλλιτεχνική δομή και σκηνοθεσία
Από τεχνικής άποψης, η παραγωγή αποτελεί μια επίδειξη ταλέντου, υπό τον συντονισμό του Χοσέ Λουίς Αρεγιάνο ως σκηνοθέτη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια, της Σίλβια ντε Μάρτα, μαζί με τους φωτισμούς του Χουανχό Γιόρενς, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα όπου το προσωπικό και το πολιτικό Συνδυάζονται. Η βία δεν παρουσιάζεται άσκοπα ή ρητά, αλλά μάλλον υπονοείται, αναγκάζοντας τον θεατή να φανταστεί τη φρίκη μέσα από ένα αυστηρά θεατρικό επίπεδο.
Ο ρυθμός του έργου είναι πολύ δυναμικός, ξεκινώντας με έναν κωμικό τόνο βασισμένο στις καθημερινές συγκρούσεις ενός νεαρού ζευγαριού. Αυτή η επιλογή αφήγησης επιτρέπει στο κοινό να ταυτιστεί εύκολα με τους χαρακτήρες πριν η πλοκή μετατοπιστεί προς… ενσάρκωση του πολέμουΕίναι ένα παιχνίδι αντιθέσεων όπου υποστηρίζονται ποικίλες προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένων φωνών από τη δεξιά όπως ο συγγραφέας Pedro Muñoz Seca, για να προσφέρουν μια ισορροπημένη άποψη και να αποφεύγουν την ιδεολογική ασπρόμαυρη σκέψη.
Η ομάδα πίσω από την κουρτίνα
- Συντονισμός και Διεύθυνση: Οι David Peralto, Paloma Rodrigo και Martin Valdés-Stauber ηγήθηκαν της δομής του έργου.
- Έρευνα και τεκμηρίωση: Η Ana Rocío Dávila και η Irene Herrero ήταν βασικές στη φάση του εργαστηρίου, με την ιστορική υποστήριξη της Maite Fernández.
- Παραγωγή και Τεχνική: Η Olga Reguilón Aguado (Παραγωγή) και ο Daniel Villar (Τεχνική Διεύθυνση) διασφάλισαν την ποιότητα της συναρμολόγησης.
- Έλενκο: Η υποκριτική δύναμη βρίσκεται σε ερμηνευτές όπως οι Yacine Dieye, Fernando Sainz de la Maza, Paula Feror, Elisa Hipólito και Raúl Martín.
Η συμμετοχή διαφόρων επαγγελματιών σε τομείς όπως η βιωσιμότητα, η επικοινωνία και η διαχείριση είναι αξιοσημείωτη, αποδεικνύοντας ότι ένα έργο αυτού του μεγέθους απαιτεί πολυεπιστημονικός εξοπλισμόςΑπό την κατασκευή των οβιδοβόλων από τον Ricardo Vergne μέχρι τη δημιουργία της αυλαίας από τον Gerriets, κάθε λεπτομέρεια έχει εξεταστεί προσεκτικά για να διασφαλιστεί το μήνυμα του αμνησία και σύγχυση Έφτασα στο κοινό με σαφήνεια.
Αυτή η θεατρική παραγωγή συνυφαίνει με επιτυχία την περιέργεια των νέων γενεών με τον πόνο των προγόνων τους, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν χώρο διαλόγου όπου η ιστορία μπορεί να αναλυθεί χωρίς φόβο. Τελικά, μας υπενθυμίζεται ότι η κατανόηση της προέλευσής μας είναι ο μόνος τρόπος για να… χτίστε ένα ολοκληρωμένο μέλλον, μετατρέποντας τα χάσματα του παρελθόντος σε γέφυρες κατανόησης για ολόκληρη την κοινωνία.